Może być gorzej

Tym razem przedstawiam dłuższe opowiadanie. Jak na razie powstał tylko jeden rozdział. Historia przedstawiona poniżej opowiada o Gilderoy'u Lockharcie.

Aktualizacja nr 1 (04.10.2013): Powstał kolejny rozdział FF o Lockharcie. Zapraszam serdecznie i mam nadzieję, że się Wam spodoba. 

Autor: Alice K
Fandom: Harry Potter

Może być gorzej

Upodobanie

Kolejne dribble, tym razem o Dumbledore'ach. Napisane kilka miesięcy temu.

Autor: Alice K

Fandom: Harry Potter

Upodobanie

- Idę nakarmić kozy – oznajmił Aberforth.

Był chłodny, sierpniowy poranek. Młodszy z Dumbledore’ów włożył płaszcz i ruszył w kierunku drzwi, wtem usłyszał głos Albusa:

- Ja dzisiaj to zrobię.

Starszy brat nałożył na siebie odzienie i wyszedł nakarmić zwierzęta.

On wiedział o upodobaniu brata, ale sąsiedzi nie musieli znać prawdy. 

Ze śmiercią jej do twarzy

Dzisiaj wstawiam kolejnego drabbelka. Tym razem jest to dribble (pół drabble), a więc równo 50słów. Kto jest bohaterem? Sami się domyślicie :)

Autor: Alice K
Fandom: Harry Potter

Ze śmiercią jej do twarzy

Czarne włosy, ciężkie powieki, trupioblada twarz. Śmiech mrożący krew w żyłach. Czerń i mrok. Buty na obcasach, stukot o posadzkę. Różdżka w ręce, uniesiona. Usta ułożone w słowa klątwy. Zielony błysk. Zabiła.

***

Różdżka trzymana w górze. Ten sam śmiech. Stukot butów, klątwa, zielone światło. Śmierć. Obłąkane oczy Bellatrix pozostały niezmienione.

Ognista i Pianista

Kolejna miniaturka związana ze światem Potterowskim. Tym razem przedstawiam tekst, który powstał w celu pojedynku na Mirriel. 

Autor: Alice K

Fandom: Harry Potter 

Ognista i Pianista

Dom przy Grimmauld Place 12 ukazał się oczom Harry’ego. Znał to miejsce, ale nie wiedział, co się dzieje i dlaczego się tu znalazł.

Profesor McGonagall obudziła go w środku nocy i zaciągnęła do gabinetu Dumbledore’a. Dyrektora nie było w pokoju, ale spostrzegł inne, znajome twarze. Alastor Moody kuśtykając podszedł do chłopaka i przyjrzał mu się badawczo, a jego szklane oko zakręciło się w oczodole. Nimfadora Tonks pomachała mu wesoło i uśmiechnęła się, znów miała włosy w kolorze różowej gumy balonowej. Kingsley Shacklebolt uścisnął mu rękę i gestem wskazał stojącą na biurku puszkę. To musi być świstoklik – pomyślał Harry i nie mylił się. Już po chwili wraz z członkami Zakonu Feniksa aportował się pod dom swojego ojca chrzestnego, Syriusza Blacka.

Na Grimmauld Place Moody użył zaklęcia, które sprawdzało ludzką obecność. Gdy przekonał się, że nikogo nie ma, cała czwórka weszła do domu. Już w holu Tonks przewróciła stołek, a hałas obudził portret pani Black, która powitała wszystkich swoim krzykiem:

­­_­– Szlamy, szumowiny! Plugawią dom moich przodków!

Po chwili do holu wkroczyła kolejna dobrze znana Harry’emu postać. Remus jak zwykle miał na sobie wyświechtaną szatę, w której wyglądał na jeszcze bardziej zmęczonego i wyczerpanego. Lupin podszedł do obrazu i wraz z Alastorem zakrył kotarą portret matki Syriusza, która momentalnie umilkła.

– Nareszcie jesteście – odetchnął z ulgą mężczyzna i uścisnął dłoń każdemu po kolei. Na samym końcu podszedł do Harry’ego i szepnął mu do ucha:

– Pewnie nie wiesz o co chodzi, ale udawaj, że wszystko rozumiesz – po tych słowach Harry poczuł się jeszcze bardziej niepewnie. Spotkania z Remusem zawsze podnosiły go na duchu, jednak tym razem zdołowany jeszcze bardziej. Harry nie miał wyboru, musiał czekać na dalszy tok wydarzeń.

Kingsley szybko się pożegnał i wyszedł, tłumacząc, że ma sprawy do załatwienia w ministerstwie. Lupin ruszył w kierunku salonu, a reszta poszła za nim. Harry ujrzał w pomieszczeniu Syriusza oraz… Snape’a?
– Co tu u licha robi Snape? – zapytał z nieukrywanym niedowierzaniem Harry. Wzrok wszystkich spoczął na nim, a Lupin ukrył twarz w dłoniach. Dopiero po chwili Harry zdał sobie sprawę, że pokazał, iż o niczym nie wie. Na jego szczęście, nikt nie przejmował się tym długo i już po chwili wszyscy odwrócili od niego wzrok.
– Yhm… - odchrząknął Snape po chwili milczenia, widocznie miał zamiar coś powiedzieć.

– Tak Severusie? Coś się stało? – zapytał Remus z troską w głosie. Mówił do Snape’a, jak do dziecka.
– Chciałbym... – zaczął Snape. - … oznajmić wszystkim, że wiem, że nic nie wiem. – po ostatnim słowie mówca zaśmiał się histerycznie i opadł na pobliski fotel. Teraz wszystko się wyjaśniło; Mistrz Eliksirów był pijany, tylko co u licha miał tu zdziałać Złoty Chłopiec?

Syriusz spojrzał na Snape’a z wyraźną pogardą, a następnie wypowiedział kąśliwy komentarz:

– Smarkerusie nie musisz wszystkim uświadamiać swojej niewiedzy. Wystarczy, że spojrzymy na twoją głowę i już mamy odpowiedź. Nie wiesz do czego służy szampon.

Riposta Syriusza nie była zbyt trafna, ponieważ nikt się nie zaśmiał, a może nawet nie zauważyli, że gospodarz się odezwał. Po kolejnej fazie milczenia przerywanej odgłosami chrapania Snape’a, który zdążył już zasnąć, Harry nie wytrzymał i wybuchnął:

– Czy będzie ktoś łaskaw wyjaśnić mi, co ja tu robię i w jakim celu zostałem tutaj wezwany? Jeśli Snape ma zostać doprowadzony do porządku, to nie potrzebujecie mnie, tylko pani Pomfrey – gdy Harry zwolnił, aby złapać oddech, Lupin wtrącił swoje trzy grosze:

– Profesor Snape, Harry. Nie chodzi o to, abyś doprowadził Snape’a do porządku, chociaż to też by się przydało. Mamy pewien problem, bo widzisz Harry… - Remus urwał, zastanawiając się, jak wyjaśnić sytuacje chłopcu.

– Gdy Smarkerus przeholował z Ognistą, był z nim Lucjusz Malfoy – oznajmił szybko i jasno Syriusz.

Harry parsknął  śmiechem, ponieważ była to jedna z głupszych rzeczy jakie usłyszał. Jaki normalny szpieg upiłby się wraz z jednym z najbardziej niebezpiecznych wrogów? To musiał być kolejny dowcip, ale nikt prócz Harry’ego się nie zaśmiał, oznaczało to tylko jedno, Snape był idiotą.

– To idiota – warknął Moody i pokuśtykał w stronę Pottera. – Słuchaj chłopcze, Severus pod wpływem tak mocnego trunku mógł się zapomnieć i powiedzieć o paru sprawach Zakonu i o Tobie… - potem dodał  pod nosem -  a mówiłem, żeby nie pić nic, co nie zostało przez nas przygotowane.

– A ja sądzę, że z Luckiem było jeszcze gorzej i nie będzie nic pamiętać – wtrąciła Tonks. Jak zwykle miała inne zdanie, a może po prostu lubiła droczyć się z Szalonookim? Darzyła go szacunkiem, ale uważała, że niektóre z jego metod są przestarzałe.

– Wy młodzi jesteście tacy nieostrożni! Do licha z wami!- wrzasnął Moody i pokuśtykał na drugi koniec pokoju.
Nagle Snape chrapnął głośno i obślinił się, a Tonks skrzywiła się z obrzydzenia i szturchnęła Severusa w ramię.

– Co się stało? – zapytał przestraszony, gdy został nagle obudzony. Harry miał na końcu języka złośliwą odpowiedź, ale powstrzymał się przed wypowiedzeniem jej na głos.

– Severusie, zostaniesz teraz z Harrym, a my wyjdziemy, dobrze? – zapytał uprzejmie Lupin.

– Z Potterem? – odpowiedział Snape pytaniem na pytanie i roześmiał się na całe gardło, a był to śmiech szaleńca.
– Jak to? Wy zamierzacie wyjść nie wiadomo gdzie, a ja zostanę z nim sam? – spytał Harry wskazując miejsce, gdzie siedział nauczyciel. Nie za bardzo rozumiał, co się dzieje. Zaczął się denerwować, ponieważ zostanie sam na sam z pijanym Snapem było chyba gorsze od walczenia z Bazyliszkiem.

– Harry, o nic się nie martw. Profesor Dumbledore przybędzie za niecałą godzinę, my natomiast musimy pędzić do hrabstwa Wiltshire do posiadłości Malfoy’ów. Ważne jest, abyśmy użyli Obliviate zanim Lucjusz spotka się z Voldemortem – wyjaśnił Remus.

– Ale dlaczego jedziecie wszyscy? Syriusz też? Przecież miał siedzieć w domu… - zaczął tłumaczyć desperacko Harry.

– Nie dyskutuj – warknął Syriusz swoim psim tonem. Zdrajca – pomyślał Harry, zawsze się zgadzali, a teraz jego ojciec chrzestny chciał skazać go na pastwę losu.

– Ale Dumbledore… - Harry podjął kolejną próbę.

– Dumbledore’a tu nie ma, a ty na niego poczekasz. Idziemy wszyscy, ponieważ mamy do załatwienia jeszcze parę innych spraw – wyjaśnił Syriusz i postawił sprawę jasno.

– Ale… Dlaczego ja? – zapytał spanikowany Harry. Czy nie mogli znaleźć lepszej opiekunki niż Wybraniec?

– Zrozum Harry, ty też potrzebujesz schronienia, a przy okazji  możesz zająć się profesorem Snape’m – wyjaśnił spokojnie Lupin, jak zwykle był opanowany.

W końcu do dyskusji wtrącił się Snape, który chciał mieć ostatnie zdanie:

– Idźcie już, a ja zostanę z Potterem i odpytam go z Eliksirów dla zaawansowanych.

Wszyscy, oczywiście prócz Harry’ego, skinęli głowami i  ruszyli w stronę wyjścia.

– Teraz Potter może będziesz łaskaw wyjaśnić mi, jakie składniki są potrzebne do przygotowania Wywaru Żywej Śmierci? Chyba, że pojemność mózgu Chłopca Który Przeżył została uszkodzona wraz ze zrobieniem tej szkaradnej blizny, która szpeci twoje szlachetne czoło? – zapytał sarkastycznie Snape. Nawet Ognista nie potrafiła sprawić, aby był nieco milszy, mógł być tylko gorszy. Harry skupił się na ciętej ripoście i nie zauważył, gdy członkowie Zakonu wyszli, usłyszał jedynie trzask drzwi.

– Co jest do jasnej… - zaczął i przerwał widząc spojrzenie Snape’a. Mistrz Eliksirów z pewnością odjąłby dziesiątki punktów Gryfonom, gdyby usłyszał przekleństwo z ust Harry’ego.

Od razu, gdy zostali sami, Snape przestał interesować się Harry’m i wyciągnął butelkę trunku zza pazuchy. Harry westchnął po usłyszeniu pyknięcia korka i wypiciu potężnego łyku przez swojego nauczyciela. Po chwili zdał sobie sprawę, że od przybycia na Grimuald Plac cały czas stoi, a więc zajął fotel na przeciwko Snape’a. Miał nadzieję, że Mistrz Eliksirów zaraz zaśnie i da mu święty spokój, nie chciał wysłuchiwać sterty wyzwisk, które z pewnością mogły padać z ust nauczyciela.

– Pianino – powiedział nagle Snape, a Harry drgnął lekko.

– Słucham? – zapytał nie rozumiejąc o co chodzi.

– Pianino, Potter, taki instrument! – odparł oburzony Snape z myślą, iż ktoś może być, aż tak tępy i nie rozumieć jednego, prostego słowa.

– Co z nim? – zapytał głupkowato Harry ledwie powstrzymując śmiech.

– Potter, czy ty naprawdę jesteś tak głupi, na jakiego wyglądasz? Przynieś mi pianino! – nakazał Snape i wypił kolejny, potężny łyk, a następnie czknął.

Harry stwierdził, że Mistrzowi Eliksirów totalnie odbiło. Skąd niby miał zdobyć pianino i po jakiego grzyba?

Potter zignorował prośbę, a raczej rozkaz i zaczął obserwować bezmyślnie ścianę. Była brudna, a złuszczona farba odpadała w niektórych miejscach. Gdy po ukończeniu szkoły zamieszka tu wraz z Syriuszem wyda sporo galeonów na renowację. Myśl o wspólnym, szalonym życiu ze swoim ojcem chrzestnym wydała się Harry’emu bardzo pokrzepiająca i sprawiła, że mimowolnie się uśmiechnął. Snape nie mógł tego nie zauważyć, dlatego odchrząknął:

– Potter z czego się tak cieszysz?! Gdzie moje pianino?! – zapytał z pretensją w głosie, jakby za całe zło świata winny był Harry.

– Skąd mam wziąć pianino dla pana profesora? – spytał znudzony, rozmowa ze Snape’m była jedną z grupy tych żałosnych i nie klejących się.

– A skąd ja mam to wiedzieć, Potter? Myślisz, że jeśli jesteś Złotym Chłopcem, to wszystkie odpowiedzi zostaną podane Ci na tacy? Wysil mózgownice i postaraj się pomyśleć – wysapał w odpowiedzi i wypił kolejny łyk, tym samym opróżniając butelkę.

Harry zmarszczył brwi i spojrzał na Snape’a nienawistnym wzrokiem. Dlaczego wszyscy w około uważali Harry’ego za upośledzonego?

– Poszukam panu tego cholernego pianina! – wrzasnął Harry i gwałtownie wstał z fotela. Teraz mógł udać się do innego pokoju i udawać, że spełnia zachciankę nauczyciela, a tak naprawdę będzie wylegiwać się w miękkim łóżeczku. To była kusząca myśl. Harry ruszył przez pokój, a Snape wyciągnął kolejną butelkę. Potter zastanawiał się, czy Snape musiał użyć zaklęcia zmniejszająco – zwiększającego, aby pomieścić cały swój ekwipunek. Pytanie to nie zaprzątało jego głowy zbyt długo, ponieważ jego myśli powędrowały do sypialni, a nogi posłusznie podążały za nimi. Harry wspiął się po schodach i otworzył drzwi pokoju, który dzielił wraz z Ronem w ubiegłe wakacje. Gdy wszedł do pomieszczenia, pomyślał, że ma zwidy. Na środku pokoju stał stary, mahoniowy fortepian. Potter podszedł do niego i pogładził klapę. Poczuł zimne drewno, a więc to nie mogły być halucynacje. Fortepian naprawdę tu był!

Tylko po co Syriuszowi fortepian? Z tego, co Harry wiedział, jego ojciec chrzestny nie należał do ludzi utalentowanych muzycznie.

Z zamyśleń wyrwał go hałas. W holu ponownie został przewrócony jakiś mebel, tym razem nie była to Tonks. Portret matki Syriusza ponownie zaczął swój koncert:
– Szlamy! Zdrajcy krwi!
Teraz jednak dał się słyszeć głos, który przekrzykiwał Walburgie Black.
– Zamknij się! Ja jestem zdrajcą krwi?! A co ty powiesz o sobie szkarado? Skąd się tutaj wzięłaś? Kto cię wpuścił? Odpowiadaj, natychmiast! – wrzeszczał Snape. Ich głosy zlewały się w jedno i były nie do zniesienia. Harry w mgnieniu oka zeskoczył ze schodów i zakrył obraz. Nastała cisza, po której odezwał się Snape:

– Widzisz, jak jej nagadałem Potter? Uciekła, a ty tylko stałeś i nic nie zrobiłeś.

Harry zdążył jedynie westchnąć i wymamrotać coś, o „fortepianie stojącym na górze”.

– Fortepian, Potter? Miało być pianino! Czy tak trudno zrozumieć, taką podstawową rzecz? Niech już będzie, z braku laku może być fortepian, ale Hufflepuff… nie czekaj ty jesteś Gryfonem… Gryfindor traci 50 punktów! – zagrzmiał Snape i chwiejnym krokiem ruszył ku górze.

Harry chciał protestować, ale dyskusja ze Snape’m była tylko stratą czasu.

Potter podążył za swoim nauczycielem. Gdy znalazł się w pokoju, Mistrz Eliksirów siedział już na stołku przy instrumencie. Harry zajął miejsce obok. Czy Snape zamierzał grać? To z pewnością byłoby zabawne, chłopiec żałował, że nie ma aparatu pod ręką.

Severus odchrząknął, rozprostował palce i zaczął grać IX Symfonię Beethovena. Najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że nie fałszował, a przynajmniej tak myślał Harry, któremu być może słoń nadepnął na ucho.

Chłopak wsłuchał się w muzykę i stwierdził, iż Beethoven również musiał być czarodziejem. Przemawiały za tym dwa argumenty. Pierwszy; muzyka była piękna, zaczarowana, a drugi; Snape nie zagrałby mugolskiego utworu.

Następnie Harry usłyszał jeszcze V Symfonie Beethovena, Marsz Turecki Mozarta, Dla Elizy znów Beethovena. Wszystko było przepiękne do czasu, gdy Snape nie zaczął grać fragmentów opery Upiór w Operze.
Ostatni utwór okazał się katastrofą. Bez fletów, klarnetów, trąbek, skrzypiec, wiolonczeli i wielu innych instrumentów pomysł zagrania tego był niedorzeczny. Nie można było wydobyć całego piękna jedynie z fortepianu.

– Co to jest?! – wrzasnął Harry słysząc okropne dźwięki, Snape nie potrafił nawet zachować odpowiedniego tępa.

Potter zatkał uszy i próbował powstrzymać pianistę od tej kaźni. Snape niewzruszony nadal kontynuował swój koncert, który był nie do zniesienia. Na ratunek Harry’emu do pokoju wkroczył Dumbledore. Chłopak zupełnie zapomniał, że dyrektor miał zjawić się w kwaterze głównej Zakonu Feniksa.

– Jak dobrze, że pan jest, panie profesorze. Nie mogę znieść Snape’a i… tego – oznajmił Harry i wskazał na nauczyciela. Dumbledore uśmiechnął się dobrodusznie, a jego niebieskie oczy z nad okularów połówek mówiły; nie jest tak źle.

– Profesora Snape’a, Harry… - upomniał go dyrektor. – Uważam, że Severus jest nawet dobry i powinien grać do hymnu naszej szkoły.

Harry nie mógł uwierzyć, że Dumbledore mówi serio. Przekonał się o tym, dopiero gdy dyrektor zaczął podrygiwać. Tego było już za wiele! Czemu tego dnia wszyscy byli przeciwko niemu?

Zdenerwowany Harry wyciągnął różdżkę i wycelował nią w stronę Snape’a, który nic nie zauważył.

– Expelliarmus! – krzyknął chłopiec i promień światła uderzył Mistrza Eliksirów, który upadł na podłogę i uderzył głową o fortepian. Był nieprzytomny.

– Harry, to nie było dobre posunięcie – oznajmił spokojnie Dumbledore. – Teraz Severus odejmie Gryffindorowi sporą ilość punktów.

Harry nie wiedział, czy ma się śmiać, czy płakać. Dumbledore’a bardziej obchodziło, czy jakiś dom nie straci punktów, niż stan zdrowia ciała pedagogicznego.

Harry wzruszył ramionami:

– Trudno. Na szczęście nie muszę nadal słuchać tego żałosnego koncertu – stwierdził Harry.  

Tak właściwie nie był pewien, czy Snape będzie pamiętał, co wydarzyło się tego wieczora, w końcu był pijany.

Życie po śmierci

Dziś zamieszczam kolejny tekst do fandomu Chirurgów. Został napisany w okolicach poprzedniego. Można uznać go za kontynuację ff pod tytułem "Ból", ale nie jest to konieczne. 

Autor: Alice K

Fandom: Grey's Anatomy 
Spoiler: Do końcówki 5 sezonu i początku 6. 

Życie po śmierci

— O’malley miał wypadek. Jego mózg jest martwy.

Śmierć jest najpewniejsza rzeczą na ziemi. Nie wiemy kiedy, gdzie i w jaki sposób umrzemy. Wiemy tylko, że kiedyś nadejdzie taki czas. Czasem nastąpi to o wiele szybciej, niż się spodziewaliśmy…

Drzwi windy otworzyły się. Miała na sobie różową sukienkę z balu. Wyglądała pięknie. Nadal była w windzie patrząc na mężczyznę, który stał naprzeciwko. Nie był to Denny, tylko George. Czekał na nią. Założył mundur, ostrzygł włosy. Uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech. Wpatrywali się w siebie, ciągle uśmiechając.

— Hej George! - przywitała się w końcu.

— Hej Izzie! - odparł i wyciągnął rękę w jej stronę. Już po nią sięgała, chciała chwycić podaną dłoń, ale otworzyła oczy.

Leżała w sali szpitalnej, a nad nią stał szef. Mówił coś. Z początku nie wiedziała, o co chodzi, potem doszedł do niej sens słów:

— Stevens, słyszysz mnie?! - Owszem słyszała, jednak nie miała siły, by odpowiedzieć. Sięgnęła dłonią po rurkę, która pomagała w oddychaniu. Chciała się jej pozbyć, przeszkadzała jej.

***

— Życzę sobie guza mózgu. Przez cały czas życzę sobie ogromnego guza, który będzie uciskać mój mózg, żebym miała halucynacje o Georgu… żebym mogła z nim znów porozmawiać, znów się z nim śmiać. Brakuje mi go. Brakuje mi go cały czas, a ja chcę tylko przez chwilę poczuć się lepiej.*

***

Wstała rano. Obudziła się w przyczepie obok Alexa. Wstała i ruszyła do łazienki. Przemyła twarz i spojrzała w lustro. Zobaczyła odbicie. Swoje i Georga, który stał za nią. Uśmiechnęła się, on też się uśmiechał.

— Hej George! - przywitała się.

— Hej Izzie! - odparł.

— Jak się czujesz? - spytała tak, jak pytała go zawsze. Witali się i pytali o samopoczucie. Jak przyjaciele.

— Dobrze, a ty?

— Przecież dobrze wiesz jak - odpowiedziała i uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Rozmawiali tak, jak zawsze.

— Jesteś prawdziwy, racja? - zapytała, choć znała odpowiedź.

— Jestem tu dla ciebie, Izzie.

Znowu zachichotała.

— Nie mów tak, przerażasz mnie. Denny mówił tak samo… Właśnie, co u niego?

— Dobrze. Ma się dobrze.

Wiedziała, choć i tak spytała się o Denny’ego. Wiedziała, że czuje się dobrze. George też miał się w porządku. Ona również mogła powiedzieć, że wszystko się układa. Miała raka, ale teraz miała też Georga.

— Czy mogę cię dotknąć? — zapytała. Znów skinięcie głową.

— Tak. Jestem tu dla ciebie, Izzie.

Podeszła do niego i dotknęła. Położyła dłoń na jego piersi. Poczuła bicie serca, poczuła, że on żyje. Musiał żyć, żył tak samo, jak ona. Oboje żyli, żadne z nich nie było martwe.

— Jesteś prawdziwy - stwierdziła ze spokojem. Zbliżyła się do niego jeszcze bardziej. Jej usta prawie dotykała jego warg. Chciała go pocałować w chwili, gdy usłyszała pukanie do drzwi łazienki.

— Iz, co tam robisz? Wychodź już - poprosił Alex.

— Już wychodzę! - odkrzyknęła, a następnie zwróciła się do Georga. — Porozmawiamy później.

Pocałowała go krótko w usta i wyszła.

***

— George, wierzysz w niebo - spytała nagle. Pytała go o różne rzeczy. Rozmawiali cały czas.

— Moja mama jest katoliczką, więc tak, raczej tak. A ty?

— Ja też. Tak myślę.

Siedzieli obok siebie i rozmawiali. Tak, jak zawsze. Tak, jak od kilku dni. Rozmawiali przez wiele godzin dziennie. Mówili o wszystkim i o niczym. Byli przyjaciółmi. Dobrymi przyjaciółmi. Nikt nie wiedział, ze halucynacje wróciły. Izzie nie powiedziała nikomu, nawet Alexowi. Nie chciała tracić Georga po raz drugi. Nie zniosłaby tego. Rozmawiali, dopóki drzwi przyczepy się nie otworzyły.

— Wróciłem! - zawołał Alex, a chwilę później usiadł przy Izzie.

— Hej - przywitała się Izzie i pocałowała męża.

— Robię się zazdrosny - powiedział George, a ona to zignorowała.

— Mówię serio - dodał, a ona uśmiechnęła się. Alex pomyślał, że do niego, więc znów  się pocałowali.

— Wynajmijcie sobie pokój - nakazał George, a Izzie zachichotała.

— Nie bądź głupi.

— Słucham? - zapytał Alex, który myślał, że zwraca się do niego.

— Nic. Nie mówiłam do Ciebie.

— Iz, o co tu chodzi? Czy znów rozmawiasz z Dennym? - zapytał z niepokojem.

— Nie - odparła zgodnie z prawdą. Nie rozmawiała z Dennym, nie rozmawiała z nim od dawna. Teraz miała Georga. Rozmawiała z żywym przyjacielem, nie z martwym Dennym.

— Więc, co jest do diabła?!

— George. George wrócił.

***

Guz. Kolejny rezonans wykazał guza mózgu. Derek mógł operować, guz był ulokowany w dostępnym dla niego miejscu. Teraz czekał tylko na zgodę. Izzie musiała jej udzielić, a on mógł przeprowadzić operację w każdej chwili. Alex wiedział, jaka będzie decyzja Izzie. Będzie walczyć. Zaczęła walkę i nie miała zamiaru poddać się zanim jej nie wygra.

— Sheperd może cię operować jeszcze dziś.

— Nie, Alex. Nie będzie żadnej operacji.

— Co?

— Nie zgadzam się. Prawda George? Nie zgadzamy się.

— Ta decyzja należy do ciebie, Izzie - odparł George, ale czuła, że on również nie chce, aby miała tą operację.

— Iz, to tylko halucynacja. On nie jest prawdziwy! Musisz to skończyć. Pożegnaj się ze swoim koleżką i jedź na sale operacyjną. Tutaj nie ma się, co zastanawiać. Jesteś moją żoną. Zrobisz to! - Alex krążył po Sali zdenerwowany wahaniem dziewczyny. Ale ona nie chciała. Dać się pokroić i stracić Georga? Przyjaciela.

— Nie.

Alex zatrzymał się. Chwycił zgodę na operację i podszedł do Izzie.

— Podpiszesz to teraz!                 

— Nie. Nie stracę Georga - zaczęła rozpaczliwie. — George, powiedz coś.

— Jestem tu dla ciebie, Izzie.

Przez łzy zaśmiała się.

— Nie chcę operacji, chcę Georga.

***

Drzwi windy otworzyły się. Miała na sobie różową sukienkę z balu. Wyglądała pięknie. Przed nią stał George. Uśmiechał się tak, jak ona. Nie miał munduru. Miał na sobie garnitur. Wpatrywali się w siebie, ciągle uśmiechając.

— Hej George! - przywitała się tak, jak witała się zawsze.

— Hej Izzie! - odparł i wyciągnął rękę w jej stronę. Sięgnęła po nią. Odczekała sekundę, a potem złapała za dłoń. Oboje wyszli z windy. 

Śmierć spotyka każdego z nas. Wszyscy umierają, gdy przyjdzie na nich pora. Nasze rodziny, znajomi zazwyczaj nie spodziewają się tego. Nasza śmierć szokuje ich. Każdy umiera, gdy przyjdzie na niego czas, choć znajomi zazwyczaj nie spodziewają się tego.

Umierają wojownicy, bohaterzy, aż w końcu wszyscy ludzie na ziemi. Lecz gdy nadejdzie już moment, w którym trzeba odejść, mamy nadzieję, że ktoś na nas czeka…

Na monitorze pojawiła się prosta linia. Isobel Stevens odeszła.

*Fragment odcinka 6x02              

Maślane oczka

Dzisiaj wstawiam droubbla (podwójny drabble), który ma równo 200 słów. Tekst został napisany kilka miesięcy temu do fandomu House'a. Nie jestem szczególnie zadowolona z tego tekstu, ale wrzucam.

Autor: Alice K
Fandom: House M.D. 
Ostrzeżenie: Hilson, pre-slash!

Maślane oczka

— House, proszę... — zaczął Wilson — ...musisz się zgodzić.

— Powiedziałem nie i zdania nie zmienię.

— House, dlaczego jesteś taki uparty? Kiedy ostatnio Cię o coś prosiłem? — spytał James z pretensją.

— Tydzień temu, gdy ciotka Grace przyjechała do Ciebie. Kazałeś mi nocować u Chase, aby nie dowiedziała się o Twoich… skłonnościach – oznajmił House, a na jego twarzy pojawił się triumfalny uśmiech. Uwielbiał wypominać Wilsonowi, że jest gejem.

Wilson przez chwilę się zastanawiał, a potem zaczął powoli, uważając na każde słowo:

— Po pierwsze, poszedłem Ci na rękę, nienawidzisz ciotki Grace. Po drugie, też masz... — tu Wilson odchrząknął — ...takie same skłonności. Po trzecie, nie przeprosiłeś mnie jeszcze za to, co wydarzyło się u Chase'a.

To był cios poniżej pasa, ale House nie dał tego po sobie poznać.

— Po pierwsze, ja kocham ciotkę Grace, a ona chyba kocha mnie, bo zawsze ze mną flirtuje. To ja poszedłem Ci na rękę, nie chciałem byś na to patrzył... — Tymi słowami House pogrążył się jeszcze bardziej.

— Jasne, lepiej, żebym patrzył na Ciebie i Chase'a obściskujących się na kanapie! — wrzasnął Wilson.

— Powiedziałem, nie — znów zaczął House.

— Proszę... — Wilson zrobił maślane oczka i spojrzał na House'a, który w końcu dał za wygraną.

— Niech już będzie! Obejrzę z Tobą, tego cholernego „Titanica”.

 

Ból

Przedstawiam Wam mój pierwszy ff do Grey's Anatomy. Został napisany około dwa miesiące temu, od razu po obejrzeniu przedostatniego odcinka 5 sezonu.

Autor: Alice K
Fandom: Grey's Anatomy
Spoiler: Do 5 sezonu. 

Ból

— Izzie ma IV stadium czerniaka z przerzutami do mózgu, wątroby i skóry.

Ból spotyka nas codziennie. My, czyli lekarze, widzimy go bez przerwy, ale rzadko dotyczy nas samych. Nasi pacjenci cierpią, odczuwają bóle różnego rodzaju, fizyczne bądź psychiczne. Jednak jest to bez znaczenia. Nie ważne jest podłoże naszego bólu, ważne jest to, że cierpimy…

— O’Malley! - Dr Bailey zawołała mnie, gdy zjawiłem się na korytarzu. Chwilę wcześniej asystowała Cristinie przy pierwszej operacji solo. Od razu po wyjściu z sali operacyjnej, wezwała mnie pagerem.
— Dr Bailey, czy coś się stało? - zapytałem uprzejmie. Dr Bailey zawsze wzbudzała szacunek, nawet wśród starszych rezydentów. Spojrzałem na nią, a jej twarz chciała mi przekazać: „Mam złe wieści, O’Malley. Bardzo złe.”.

— O’Malley, chodź ze mną. Twoi przyjaciele już wiedzą - odparła, nie wyjaśniając, o co chodzi.

— Co się stało? Czy ma to związek z operacją Cristiny?

— Nie. Chodzi o Stevens.

Izzie? Bailey wyglądała na zmartwioną, a to oznaczało, że Izzie stało się coś złego. Jestem jej przyjacielem, a o niczym nie wiedziałem. Nie byłem pewny, czy chodzi o jej córkę? A może miał wyjaśnić się powód jej niepokoju? W ostatnich dniach chodziła smutna i przygnębiona, nic mi nie mówiła, nie rozmawiała ze mną.

Po przejściu korytarza, stanęliśmy przed jedną z sal.

— O’Malley, muszę cię ostrzec, wyjaśnić co się dzieję. Dr Stevens… to znaczy Izzie, ona… ona ma raka skóry w IV stadium z przerzutami do mózgu, wątroby i skóry. — Dr Bailey nie owijała w bawełnę, nigdy tego nie robiła. Powiedziała wszystko prosto z mostu. Z początku nie dotarł do mnie sens jej słów, ale potem poczułem ból, ukłucie w sercu.

Wszedłem do środka. Meredith, Alex i Cristina już tam byli. Na łóżku leżała Izzie. Taka, jak zawsze, tylko bez radosnych ogników w oczach. Tak samo było po śmierci Denny’ego, straciła radość z życia. Teraz wszystko wracało ze zdwojoną siłą, ponieważ ja też czułem ten ból.

— Hej, jak się czujesz? - zapytałem z troską, a ona posłała mi słaby uśmiech. Nie chciała, abym się martwił, nie chciała przysparzać problemów.

— Dobrze - skłamała. Odpowiedziała krótko, ponieważ nie chciała roztrząsać tej sprawy, nie teraz. Nie była jeszcze na to gotowa.

Potem zmieniła temat. Bała się i nie chciała czuć również naszego strachu. Wszyscy się baliśmy, a niektórzy jeszcze bardziej niż ona. Baliśmy się, bo ją kochamy… bo ja ją kocham.

Rozmawialiśmy przez godzinę o wszystkim i o niczym. Cristina, za namową Izzie, opowiedziała przebieg operacji, którą przeprowadziła samodzielnie, zaledwie kilka godzin temu. Meredith zamartwiała się o Dereka, aż w końcu wyszła, by do niego jechać. Alex trzymał Izzie za rękę. A ja? Ja patrzyłem. Na jej blond włosy, brązowe oczy, łagodne usta i piękną twarz. Potem wyszedłem.

Zostałem wezwany przez pager do mojego pacjenta. Miałem dyżur i nie mogłem spędzić z nią więcej czasu. Idąc korytarzem uświadomiłem sobie, co tak właściwie się stało. Izzie nie przyszła z problemem do mnie, do przyjaciela. Zapomniała, ze może mi zaufać. Drugie ukłucie w sercu,  ból.

Dowiedziałem się ostatni, zresztą jak zwykle.  George O’Malley zawsze na samym końcu. Nie zdał egzaminu, wziął ślub i rozwiódł się, nie potrafił zatrzymać przy sobie dziewczyny, którą kocha. Tak, to ja. Frajer jakich wielu.

W końcu doszedłem do sali pacjenta. Mogłem na chwilę zapomnieć o wszystkim, zająć się tylko swoją pracą. Teraz pacjent był najważniejszy. Zbadałem go, a następnie zaczęłam wypełniać papiery. Mogłem zlecić to stażyście, ale nie chciałem znów wrócić do myślenia o Izzie. Jednak wszystko wróciło do mnie ponownie. Byłem wściekły, że dowiedziałem się ostatni. Poczułem również satysfakcje, że Alex nie był pierwszy. Jednak odczułem coś jeszcze, ból.

***

 Callie wyznała mi, że życzyła jej śmierci. Wiedziałem, iż nienawidzi Izzie, miała ku temu powody. Przespałem się z nią, gdy byliśmy małżeństwem. Jednak teraz wszystko się zmieniło. Callie chyba wybaczyła i namawiała mnie, aby się z nią zobaczył, jednak byłem tchórzem. Nie potrafiłem i chyba nie chciałem. Bałem się cierpienia, bałem się bólu.

***

Ślub Meredith i Dereka planował długo. Pozwolił jej zapomnieć o chorobie, dał jej trochę szczęścia. Żyła tym ślubem, zadowolona, że Meredith będzie miała swój piękny dzień. Dla takich chwil chciała walczyć. A ja walczyłbym z nią, gdyby tylko poprosiła. Walczyłbym z jej bólem, ze swoim bólem.

Wieczorem miał odbyć się ślub. Kaplica był gotowa. Tego samego dnia Meredith miała świetny nastrój, szef pozwolił jej wykonać operację solo. Wszystko musiało się udać, jednak plany uległy zmianie. Zmianie na gorsze, o wiele gorsze. Karev się oświadczył, oświadczył się Izzie, mieli zająć ślub Sheperda i Meredith, zostać małżeństwem. Kolejne ukłucie, tym razem rozdzierające serce, okropny ból.

Siedziałem w ławce i ujrzałem ją. Piękna w białej sukni. Zaczęła iść w stronę ołtarza, ale w połowie drogi zachwiała się. Wstałem i podałem jej rękę. To był jej dzień, musiał być udany. Zaprowadziłem ją do ołtarza z myślą, iż sam chciałbym przy nim stać. Stać obok niej, obok mojej Izzie.

Potem kolejne etapy bólu. Przemowa Alexa, słowa księdza i pocałunek. Ból nie mijał, został i trwał.

***

Następnego dnia dowiedziałem się, że Denny wrócił. Ponoć stało się to w dzień ślubu, ale jak zwykle wiedziałem, jako ostatni. Izzie znów miała halucynację. Sheperd odkrył mały guz w jej mózgu. Bałem się, bardziej niż ona. Nie zniósłbym jej śmierci, za dużo bólu. Wciąż go czułem. W sercu rozwijał się od dłuższego czasu, aby teraz uderzyć z największą siłą. Złamano mi serce. Ona je złamała.

Ból nie zawsze jest zły. Bez niego nie potrafimy wyznaczyć granicy. Dzięki niemu czujemy, jesteśmy ludźmi. Zawdzięczamy mu wiele, ale zazwyczaj nie chcemy go. Odsuwamy, jak najdalej można. Uśmierzamy na chwilę, albo uciekamy…

— Witamy w armii. - Podano mi dłoń. Następnie wyszedłem z wszystkimi dokumentami. Chciałem uciec, jednak ból nie minął. Nie udało się. Cierpiałem.

Mój Severusie...

Dzisiaj napisałam krótką piosenkę o naszym kochanym Nietoperzu. Przedstawiam Wam ją niżej. Śpiewać na melodię "La cucaracha".

Dedykowane wszystkim Snaperkom.

Autor: Alice K
Fandom Harry Potter

Mój Severusie…

Mój Severusku, mój Severusku,

dlaczego szatą trzepoczesz?

Mój Severusie, mój Severusie,

czyś ty motyl, czy nietoperz?

Mój Sewerynie, mój Sewerynie,

czy ja widzę Cię, czy śnię?

Mój Sewerynie, mój Sewerynie,

pocałować Ciebie chcę!

Mój Snapie kochany, Snapie śliczny,

czemu słyszę gwar uliczny?

Czy to prawda, czy mi się zdaję,

przyszedłeś na mieście zjeść śniadanie?

Mój Snape’usiu, mój najlepszy,

czemu inne Ciebie chcą?

Ja Cię nie oddam nawet Granger,

Tyś na zawsze jesteś mój!

Ty Smarkerusie, straszny Brutusie,

wbiłeś sztylet w serce me!

Bym wybaczyła Ci romans z inną,

ale nie z Potterem tym, o fe!

Spotkania

Dziś zamieszczam swoje pierwsze drabble, które zostało napisane na początku maja. Pomysł rodził się w mojej głowie już wcześniej, ale spisanie tego na papier trochę trwało. Drabble ma równo 100 słów.

            

Autor: Alice K

Fandom: Harry Potter

Spotkania

 

Wakacje właśnie się zaczęły. Był ciepły, letni dzień. Dwójka dzieci siedziała na ławce w parku, pomiędzy nimi panowała cisza, przerywana jedynie podmuchami wiatru i świergotem ptaków. Po chwili milczenia czarnowłosy chłopak spytał się swojej przyjaciółki:

- Czy możemy się spotkać?

Rudowłosa zaśmiała się, on zawsze ją rozśmieszał.

- Przecież właśnie się spotkaliśmy - odparła uśmiechnięta.

- Tak, wiem, ale czy możemy spotkać się jutro?

- Oczywiście. Będzie fajnie - stwierdziła radośnie i znów się uśmiechnęła.

- A pojutrze? Możemy też się spotkać?

-Tak, będziemy widzieć się codziennie.

- A dzisiaj? Czy możemy spotkać się dzisiaj? - zapytał Severus i spojrzał w zielone oczy Lily, jednak jej zdjęcie nie odpowiedziało.